برنامه شماره 20

 

برنامۀ ماه می 2014

 

ار دیبهشت ماه 1393

 

بخش نخست :"20 سال انتشار دفتر هنر"

سخنرانان: تقی مختار

 فریدون فرح اندوز

محسن صبا

 

********

 

  بخش دوم: اجرای موسیقی

استاد نادر مجد

و با حضور:

ناصر طهماسبی و بیژن اسدی پور

 

زمان-شنبه 10 ماه می 2014

گرد همائی ساعت 6:00 بعد از ظهر

  (پذیرائی- چای –قهوه-شیرینی)

 (ساندویج برای فروش عرضه می شود)

*

شروع سخنرانی ساعت 6:30

Montgomery college-Rockville

TC (Technical Center) Room#136

51 Mannakee Street

Rockville, MD 20850

 

Direction: from 355 (Hungerford Drive)

Take N. Campus Drive, Park at Lot #9 (Across from Technical Center)

From 270 take exit 6A to Nelson St., down to Montgomery college

 

تلفن اطلاعات: 8907-280-202

__________________________________________

Damavand Cultural Foundation

P.O. Box: 4184

Rockville, MD. 20849

 

ارج داشت 20 سال انتشار "دفتر هنرِ"  بیژن اسدی پور در بنیاد فرهنگی دماوند

 

برنامه شمار20

 

برنامۀ ماه می بنیاد فرهنگی دماوند به ارج داشت کار بیژن اسدی پور در انتشار 20 شماره "دفتر هنر" اختصاص داشت که عصر شنبه 10 می در مونتگمری کالج برگزار شد. در این برنامه چند تن از دست اندرکاران فرهنگ ایران دربارۀ ویژگی های چند ساحتی نشریۀ "دفتر هنر" سخن گفتند. پس از خوشامد گفتن آقای پرویز آبادی  از طرف هیئت مدیرۀ بنیاد، و معرفی برنامه توسط آقای دکتر میر مظفری، آقای فریدون فرح اندوز نخستین سخنران جلسه گفت:

 

آشنایی من با بیژن اسدی پور از زمانی صورت گرفت که او تصمیم گرفت که یک ضمیمۀ صوتی نیز بر متن نوشتاری مجله بیفزاید. این کار با شمارۀ 17 دفتر هنر دربارۀ قمر ملوک وزیری انجام گرفت. در واقع از این زمان دفتر هنر اضافه بر مقالات چند وجهی و  تصویرهای تماشایی، یک بُعد شنیداری هم به خود گرفت که صدای من نیز در آن نقش داشت. دست اندرکاران تولیدات فرهنگی خارج از کشور می دانند که این کار چقدر دشوار و بی پشنوانه است. فقط عشق و تلاش بی وقفه سامان بخش این نوع کارهای فرهنگی است. من برای معرفی شخصیت فروتن و مهربان بیژن اسدی پور عبارتی بهتر از "یکی از شریفترین افراد وطن" نمی شناسم.

آقای فرح اندوز انگاه ازقول صاحب نظران گفت: بیژن با قلم خود طنز و تسخرزدن به این جهان برگزیده است. او همراه با جهان گام بر می دارد، با اینهمه او در این جهان غریب است هرچند غریبه نیست. از خط و رسم او طنز و اندوه هر دو می بارد. آقای فرح اندوز در پایان بخشی از مقالۀ فکاهی بیژن را در زمینۀ محیط بسیار آزاد امریکا که مساعد برای انتشار هرگونه مجله ای ست، قرائت کرد. 

 

سخنران دوم آقای تقی مختار گفت: بیژن اسدی پور طراح است نه کاریکاتوریست. او طرح ساز بزرگی ست. فرق بین طرح با کارکاتور در این است که کاریکاتور به رویۀ بیرونی اشیاء، آدم ها و موضوعات می پردازد، در حالی که طرح به درون قضایا می رود وتصویرهایی جلوی چشم ما می گذارد که ما را به تفکر وامی دارد. همین تفاوت بین طنز و فکاهه نیزهست.  طنز می تواند تلخ و گزنده باشد که ریشخند یا زهرخندی با خود داشته باشد، بهر حال طنز از درون مسایل نکته ای به بار می آورد.  اما فکاهه شبیه چوک است که فقط برای مطایبه و طیب خاطرشنونده خوب است. من و بیژن از بسیاری جهات شبیه هم هستیم. هردوبا اختلاف هشت ماه در دو شهرستان کوچک متولد شدیم و و در تهران به مدرسه رفتیم و کار مطبوعاتی را از دورۀ دبیرستان شروع کردیم. او به کار طراحی و طنز پرداخت و من به کار نقد فیلم وتا حدی بازیگری.  او انتشارات نمونه را در تهران به راه انداخت که دنبالۀ آن به امریکا کشیده شد.

 

آقای تقی مختار آنگاه با اشاره به چندساحتی دفتر هنر که از یک شخصیت با چند چهره و با زبان چندین راوی سخن می گوید گفت: من هم در کار مطبوعاتی خود تجربۀ مشابهی با سردبیر مجلۀ معروف "زن روز" در دهۀ 1350 داشتم. مجید دوامی که مدت ها سردبیر اطلاعات هفتگی بود در این زمان سردبیری "زن روز" به عهده داشت، و توانسته بود بیشترین تیراژ را برای این نشریه بیاورد و سرآمد نشریات زمان شود. او روزی از من خواست که برای "زن روز" نقد فیلم بنویسم و من هم پذیرفتم. اما او افزود که در این نقد نظریات نویسنده را نمی خواهد بلکه می خواهد ببیند نظر مردم راجع به فیلم چیست و چرا آنرا دوست داشتند یا بدشان آمد. من حرف او و کار را – که حقوق خوب داشت – قبول نکردم، اما مثالی که مجید دوامی برای توجیه حرف خود زد، در گوشم ماند. او گفت: "فرض کن پدرت مشغول آب دادن به گلها در باغچه است که پستچی ضمن کاغذها نشریۀ "سخن" را می آورد. او "سخن" آنجا نمی خواند، می گذارد روی طاقچه که سرفرصتی (که کم روی می دهد) بخواند. اما همین وقت روزنامه چی "کیهان" را بیاورد او فورا رؤوس اخبار را درهمان باغچه می خواند. حالا تو می خواهی نوشته ات باغچه ای باشد یا طاقچه ای؟"  البته نشر باغچه ای ممکن است نویسنده را آبرومند نکند اما مسلماً به نوا می رساند. کار بیژن اسدی پور هیچ وقت باغچه ای نبود اما همیشه بازتابندۀ دیدها و نگاه ها گونه گون بود.

 

مهمترین کار بیژن انتشار "دفتر هنر" در 20 سال اخیر است. پس از انقلاب "گذشته کُشی" در ایران رسم شد. گوییا تاریخ گذشته و همۀ دستاوردهایش بر باد رفته اند.  در این زمان بود که بیژن دست به جمع آوری مطلب راحع به چهره شاخص گذشته چون جمالزاده، صادق هدایت، احمد شاملو  و بهروز وثوقی زد. امروز ما شرح کارهای مثلاً بهروز وثوقی را از زبان مسعود کیمیایی ( که نخستین معرفی کنندۀ هنر بهروز وثوقی بود) نمی شنویم، بلکه باید به "دفتر هنر" مراجعه کنیم. این را هم اضافه کنم که بهترین تشویق از بیژن خریدن و خواندن کارهایش است. از برابر کارهایی که ارزش هنری دارند بی تفاوت رد نشویم.

 

آقای دکتر محسن صبا آخرین سخنران جلسه ضمن بیانات خود گفت: بیژن اسدی چندی پیش به من گفت: "بد نیست گاهی  انتقادی از من بکنید" این حرف نشان می دهد که محیط هنری و ادبی ما هنوز چقدر نسبت به کارهایی از این دست بی تفاوت است. از ویژگی های بیژن اول از همه پشتکار است. کسی باید عاشق یا مجنون باشد که کاری چنین سترگ را رو راست کند. دوم از لابلای طنز با مردم حرف زدن که واقعاً کاری ست کارستان. سوم شخصیت بیژن است که هرگز دست نیاز به سویی دراز نکرده و نمی کند. جز اینکه نشریه اش خریده و خوانده شود توقعی ندارد. من از نزدیک با مشکلات کار بیژن آشنا هستم. من دیدم که چگونه احمد شاملو سر بیژن غر می زد که مبادا شعر اورا در کنار آگهی توالت فرنگی چاپ کند. بیژن با چه مکافاتی توانست از ابراهیم گلستان راجع به داستان های صادق چوبک مطلب بگیرد. چون چوبک خواسته بود که گلستان نسبت به کار او اظهار نظر کند.

Not for Profit

P.O.  Box  4184

Rockville, MD. 20849

Damavand@DamavandCulturalFoundation.org

(240) 428-8337

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/3d/Damavand_in_winter.jpg

بنیاد فرهنگی د ماوند

Damavand Cultural Foundation

Damavand Cultural Foundation